Ik ben verhuisd!!!

Hoi iedereen, ik zit nog een beetje in de rommel en alles moet nog een plekje krijgen, maar ik en mijn log zijn verhuisd naar een nieuw adres: www.nuevennita.nl.

Zoals jullie zien lijkt het nog verbazingwekkend veel op Geertrui’s www.watgebeurteralsikopditknopjedruk.nl  , maar dat gaat binnenkort ook veranderen!

Hopelijk blijven jullie langskomen op mijn nieuwe adres.

en de nieuwe garderobe…

Van het weekend lag er een Zak van Max (voor oude kleding) in de hal. Ik besloot mijn kast uit te ruimen en alles wat ik eigenlijk nooit meer draag of in die zak te stoppen of heel ver weg op te bergen. Heel wat vrolijk gekleurde truien en shirtjes bleken echt op hun einde en zijn afgedankt. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid.

Aangezien het nog uitverkoop is ook in de stad moest de kast aangevuld worden (ook omdat de laarzen veel minder duur waren dan van tevoren was ingepland (zo irrationeel gedacht!)). Uiteindelijk kwam ik thuis met een fijne grijze wollen trui, een oranje met zwart gestippeld hemdje, een groen hemdje met sterretjes, een zwart vestje met rits en capuchon en een grijziggroene broek met zakken aan de zijkant. Belachelijk veel nieuwe kleren en voor het komende jaar heb ik nu absoluut niets meer nodig. Maar wat is het lekker om vreselijk MEISJE te zijn.

Helemaal zelf online

Anita gaat helemaal zelf online. De plannen lagen er al heel lang, maar nu gaat het er echt van komen. De allereerste stap was al eerder gezet, het verzinnen van een naam: www.nuevennita.nl is het geworden. Die is deze week geregistreerd. De komende maand(en) ga ik met al mijn technische vriendjes heel hard aan de slag om het helemaal mij te maken.

Dan kun je weer plaatjes kijken, kan ik mijn favoriete kleurtjes kiezen en ga ik mijn weblog ook gebruiken als visitekaartje voor hopelijk potentiele bazen. In mijn schetsboek staan al wat voorbeeldjes van hoe het eruit moet komen te zien. Sjo gaat me helpen met de vormgeving, Bram met de techniek erachter en ik mag doen waar ik het beste in ben: fijn kletsen. Eén van de fijnste projectjes ooit.

De perfecte laarzen

Je hoort weleens als iemand iets gekocht heeft dat veel te duur was of totaal onnodig: ‘tja, mijn naam stond er nou eenmaal op.’ Nou had ik mijn nieuwe laarzen al tijden nodig en waren ze flink afgeprijsd, maar toch staat letterlijk mijn naam erop. Mijn prachtige cognackleurige nette laarzen zijn van het merk ‘Anita’ en ook nog zooo mij. Dat geeft zo’n zegswijze ineens veel meer betekenis!

Een platina lepel?

Ik besef heel goed dat ik heel erg bof met het gezin waarin ik geboren ben. Mijn ouders zijn westers, niet onbemiddeld, behoorlijk intelligent en willen mij en mijn broer alle kansen bieden om zo ver mogelijk te komen op wat voor gebied dan ook. Vaak zie en hoor je andere mensen en dan voel je je behoorlijk verwend en soms zelfs lichtelijk schuldig. Het gevoel dat je met een gouden lepel in je mond geboren bent.

Vandaag op mijn werk zit ik naar twee meisjes te luisteren die in een door papa gekocht appartement in Amsterdam wonen, een afwasmachine hebben, met de studentenvereniging gaan skien en veel te veel schoenen en kleren kopen. Zonder dat één van beiden een bijbaantje heeft. Dat is voor mij moeilijk te behappen. Mijn ouders supporteren mij wel, maar ik weet dat zij dat echt wel in hun portemonnee voelen en dus doe ik zo zuinig mogelijk. Ik zou me dus ook geen ruzie over het uitruimen van de vaatwasser of het teveel aan schoenen op de gang kunnen voorstellen.

Gisteren zat ik naar ‘ Survival of the richest’  te kijken en daar ligt het niveau van rijkheid nog een niveau (of twee) hoger. Alleen maar merkkleren, doen wat je wilt, de chiqueste universiteiten, niet omdat je zo slim bent, maar omdat je paps zoveel geld en invloed heeft. Tegelijkertijd hebben de meesten geen idee wat het grootste deel van de bevolking doet en meemaakt. Een loonstrookje? nooit van gehoord. Sushi, dat hoort voor iedereen een verrukkelijke lekkernij te zijn (ook al heb je nog nooit in je leven vis gegeten). Superraar.

Paris Hilton en Nicole Richie gaan in ‘the simple life’  nog een stapje verder. Op stage in de ‘normale’ wereld en te logeren bij doorsnee gezinnen maken zij er een enorme troep van. Vreselijk hoe zij zich gedragen. Het vreemdst is dat je merkt dat het op zich helemaal geen domme vervelende mensen zijn, maar dat ze simpelweg zo ontzettend verwend zijn, dat hun wereldbeeld zo is. Andere mensen horen ten dienste te staan van hun comfort en lol in het leven.

Ik vraag me wel af hoe bevoorrecht je dan bent. Als je niet hoeft te kiezen welk doel je wilt nastreven, omdat je het doel simpelweg kunt kopen. Als mensen je lui, stom en een snob vinden, simpelweg omdat jij niet beter weet. Voor deze mensen geldt net zo goed als voor arme sloebers dat hun leven al grotendeels vast ligt. Dat is een keimooi leven natuurlijk, dat wel. Maar dan toch liever een gouden lepel dan een platinum exemplaar.

De codekraker

Het geheimzinnige ding herkent mijn pinpas en kent mijn rekeningnummer. Er ken verder niemand die mijn rekeningnummer uit zijn hoofd weet. Het gekke is dat hij ook de rekeningnummers van mijn broer, Geertrui en mijn vader kent. Hij heeft dus een hoofd voor getallen. En de combinatie van bankpas en pincode laat hem de juiste code geven om de toegang tot elke rabobankrekening in de wereld te verschaffen.

Hoe doet ie dat? Als ik een verkeerde pincode invoer krijg je een keiharde gemene foutmelding van de rabobank, dus er gebeurt een bijzonder trucje binnenin dat ding. En de rabobankwebsite kent dat trucje ook. Inmiddels heb ik het apparaat al vaak gebruikt en het lijkt alsof elke cijfercombinatie mogelijk is. Ik kan er nog geen logisch patroon in ontdekken.

Ik weet natuurlijk dat het met waarschijnlijk met logaritmes werkt en dat de eerste de beste wiskundige mij exact kan uitleggen welke ingewikkelde berekeningen en koppelingen in het ding verwerkt zitten. Voorlopig vind ik het elke keer nog magie, maar zoals bij elke goocheltruc ga ik nog eens uitzoeken hoe mijn magische machientje precies werkt.

De 50e keer wordt een knaller!

Aan de overkant van de tafel zat een compleet nieuwe explorersstafteam. Helemaal op het puntje van de stoel om er een geweldig explorerskamp van te maken. Een flink verjongde technische dienst met een stel stoere kerels wilden flink aan het bouwen. Misschien nog een beetje als ongeleide projectielen, maar met een vrouw in hun midden (voor het eerst???) moeten de kerels toch een kant op te buigen zijn. Algemene zaken (kampstaf) is ook nieuw en heel actief PKD aan het promoten, supervoortvarend waren zij op de eerste vergadering al van start gegaan. Fourage (de keuken) vroeg zich af of ze een deel van het jubileumbudget ook aan heel lekker en bijzonder eten uit mochten geven.

Dat klinkt goed! Onze eigen scoutsvergadering (eerder vanmorgen) was ook al zo’n succes. Samen met de chef thema hebben we besloten dat Back to the Future ons een ongelimiteerde reis door de tijd zou opleveren, naast het oorspronkelijke themaverhaal. Al snel begonnen de subkampen te vechten om de meest geweldige tijdsvakken om voor de aankleding te gebruiken. Inspiratie genoeg. Er werd steeds groter gedacht. Niet langer in problemen, maar in uitdagingen. Uiteindelijk is de planning behoorlijk omgegooid en is er een extra programma toegevoegd.

Nu nog afwachten of er ook heel veel scouts op af komen om te genieten van al onze miraculeuze vondsten. Nu gaat het werken pas echt beginnen.

Een kijkje in de gouden eeuw

Griet, uitgesproken als ‘Greet’ (Engelstalige film) is het melkmeisje en het meisje met de paarlen oorring van Vermeer. Over haar is een boek geschreven. En dat boek is verfilmd. Ze is een prachtig meisje en ondanks haar keurige Calvijnse uitstraling (of misschien dankzij…) betovert ze mannen uit alle klassen.

Het is een waar liefdesdrama, zonder dat er erg veel gebeurt. Griet maakt kennis met de grote harde wereld, jaloerse vrouwen, hebberige mannen. Dat alles is gefilmd in een heel oud Delft, dat zijn naam ‘het Venetie van het Noorden’ in deze film meer dan verdient. Ondanks de kou, de regen en de harde levensomstandigheden werd ik af en toe even verliefd op het licht, de grachten en de huizen. Hier en daar wordt er zo met het licht gespeeld dat de omgeving precies lijkt op de schilderijen van Vermeer.

Het was een simpel prachtig historisch drama, met net genoeg actie om het spannend te houden. Mooi detail: het schreeuwen van de marktkooplui op de achtergrond: die roepen wel in het Nederlands.

NIET gegild!

Ik hou niet van horror, brrrr. Helaas hou ik wel van uitdagingen, dus zat ik in Saw 3. Het eerste kwartier van afgehakte voeten en rondspattende ledenmaten, ging ik bijna over mijn nek en wilde ik me het liefste onder mijn stoel verstoppen.

Toen kwam er echter een lijn in het verhaal. Er bestond een raadselachtig verbond tussen de psychopaat, zijn hulpje, een arts en de man die op het moment gemarteld werd. Nog steeds werden mensen levend ingevroren, lichaamsdelen afgerukt en spoot er bloed in de rondte. Men was zelfs niet vies van een fijne hersenoperatie.

Er was mij ingefluisterd dat ik moest bedenken hoe het allemaal nog veel beter en erger kon en langzaam kreeg ik er lol in. Af en toe dook ik nog steeds gewoon weg en als ik aan sommige scenes terug denk draait mijn maag nog steeds om, maar het begon vooral leuk te worden.

In de pauze wilde ik dan ook zien wat er allemaal nog meer zou gebeuren. Het leek wel een detective, zoals dit spel gespeeld werd. ik begon wel een klein beetje te genieten. Niet zo dat ik meteen een nieuwe hoek van de videotheek heb ontdekt, maar zo af en toe is het helemaal niet zo vreselijk. En ik was natuurlijk vreselijk stoer dat ik het uitgezeten had. Erg stoer verhaal, erg monsterlijke film.

De jonge woudlopers zijn er niks bij

Een avondje doorborduren op de afkorting ‘ PLORK’  levert het volgende op:

PLORK: prettig lichaam ontzettende rot-kop (het origineel dus)

PKORL: prettige kop ontzettend rot-lichaam

PLOMKEH: prettig lichaam ontzettend mooie kop één hersencel, PLOMKAH is ook een optie: AH: afwezige hersencellen

en uiteindelijk het woord LEIPO(H): Leuk Eigen Initiatief Pijnlijke Onderhoudende Handelingen

Er waren er meer, maar die zijn helaas uit mijn hoofd gewaaid.